denk niet, denk niet zwart maar in de kleur van je hart

Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit
Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit
Maar in de kleur van je hart, maar in de kleur van je hart

‘Zwart-Wit’ is de titel van een lied van Frank Boeijen uit 1984. Hij zong toen al over een onderwerp dat aandacht verdiende — en dat nog altijd doet. Daarom komt dit lied ook elk jaar terug in The Passion.

Ook toen bestonden er veel haat en afkeer. Mensen die als ‘anders’ werden gezien, werden niet altijd geaccepteerd.

Maar wat betekent ‘anders’ eigenlijk? Een andere huidskleur hebben, van iemand van hetzelfde geslacht houden, je niet thuis voelen in het lichaam waarin je bent geboren, of je anders kleden? Er zijn talloze voorbeelden te noemen.

Ook Tessa wordt door de buitenwereld als ‘anders’ gezien.

Maar Tessa is bovenal gewoon Tessa. Wij gaven haar die heel gewone Nederlandse naam bij haar geboorte, en zij luistert ernaar zoals ieder ander die Tessa heet.

Tessa en andere mensen met EMB of ZEVMB laten iets belangrijks zien, waarvan wij als zogenaamd ‘gewone’ mensen kunnen leren, zij denk in de kleur van hun hart.

Tessa denkt niet in zwart of wit, maar in de kleur van haar hart. Haar hart is groot voor iedereen van wie zij houdt: de mensen die dichtbij haar zijn, voor haar zorgen en vertrouwd voor haar zijn.

Soms duurt het even voordat Tessa iemand in de kleur van haar hart ziet. Ook zij moet aan mensen wennen, en dat is heel begrijpelijk. Heel soms krijgt iemand geen plek in haar hart. Zelfs dan denkt zij niet zwart of wit, maar neutraal. Welke kleur daarbij hoort, weet ik niet. Misschien grijs — al zou dat de wereld wel erg saai maken.

Geef mij daarom maar alle kleuren die er bestaan. Voor Tessa zal geel ongetwijfeld een bijzondere kleur zijn: vrolijk en warm, zoals de opgewektheid die zij in de mensen om haar heen herkent.