Transitie 18+
Na mijn vorige post, waarin ik vertelde over de pijn die Tessa aan haar mond heeft, kwam naar voren dat er met spoed twee kiezen moesten worden verwijderd. Tijdens die ingreep konden ze echter niet verder iets doen. Na een flinke strijd met het UMCG is het uiteindelijk gelukt: alles wordt in één keer aangepakt door de afdeling bijzondere tandheelkunde.
De kiezen worden verwijderd, alles wordt nagekeken, eventueel schoongemaakt en er wordt ingegrepen indien ze nog andere problemen tegenkomen.
Deze behandeling vindt aankomende maandag 4 mei plaats. Tessa wordt opgenomen op de IC en moet daarna nog een nachtje blijven.
Wat deze keer extra spannend maakt, is dat Tessa voor het eerst op de volwassen afdeling terechtkomt. Dat voelt toch anders en brengt nieuwe onzekerheden met zich mee.
Hoewel mijn verstand zegt dat het om een kleine ingreep gaat, merk ik dat het toch veel met mij doet. Er komen herinneringen boven uit 2022, toen Tessa na een operatie niet meer van de beademing af kwam – een operatie die op zichzelf ook relatief klein leek.
Ik voel aan mezelf, en aan hoe mijn lichaam reageert, dat er nog een diep trauma zit dat ik niet heb kunnen verwerken. Als moeder van een zorgintensief kind sta je immers altijd ‘aan’, 24/7. Je kunt nooit loslaten en er is nauwelijks tijd om iets echt te verwerken.
In mijn hoofd zijn er allerlei kastjes en laatjes die open en dicht gaan wanneer het nodig is, zodat ik dingen niet hoef ‘te zien’ en er even niet aan wil denken. Maar nu is de ‘buffetkast’ in mijn hoofd open wat betreft opnames en narcoses, en dat doet veel met me.
Gelukkig is Tessa altijd een vechter. Ze kan veel aan, blijft positief en vrolijk ondanks de pijn die ze heeft. Uit haar haal ik mijn kracht en moed om door te gaan.
Dus ga ik ook weer proberen positief te denken: volgende week dinsdag zijn we gewoon weer lekker thuis!
Reactie plaatsen
Reacties